ο Έλληνας κι ο Ελληνάρας

Ποτέ δεν συμπάθησα τον τύπο του “Ελληνάρα”. Το ανθρωπάκι που θεωρεί ότι όποιος γεννήθηκε στον Ελλαδικό χώρο είναι πιό προικισμένος, πιο ικανός ή πιο έξυπνος από όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα μαζί. Τον συμπλεγματικό, που επιθυμεί διακαώς να είναι πάντα πρώτος με την ελάχιστη (ή αν είναι δυνατόν καθόλου) προσπάθεια. Κι αν δεν μπορέσει να τα καταφέρει, κανένα πρόβλημα... ας είναι καλά το βύσμα, η ντόπα, η λαμογιά. Τον αμόρφωτο που πιπιλίζει την καραμέλα της αρχαίας Ελλάδας, προκειμένου να καλύψει την δική του κενότητα κι ανεπάρκεια. Το γεγονός ότι δεν γνωρίζει καν τα στοιχειώδη για εκείνους τους πρωτοπόρους της φιλισοφίας, της επιστήμης και της δημοκρατίας, δεν τον απασχόλησε κι ούτε θα τον απασχολήσει ποτέ. Τον βολεψάκια κι ωχαδερφιστή, που κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι και πιστεύει πως θα την γλιτώνει πάντα στο παρά πέντε. Τον ευθυνόφοβο, που έχει μάθει να τα φορτώνει όλα στους άλλους και διατείνεται ότι για την κατάντια του φταίνε οι πολιτικοί, οι μετανάστες, οι τραπεζίτες, οι Γερμανοί, οι μασόνοι και τα αεροπλάνα που μας ‘ψεκάζουν’. Τον μαλάκα που διαβάζοντας αυτές τις αράδες θα στραβώσει, θα λοιδωρήσει και τέλος θα κράξει... το μόνο που ξέρει να κάνει σωστά!

Σε ξέρω πολύ καλά, Ελληνάρα. Σε βρίσκω κάθε μέρα μπροστά μου. Στην ουρά της δημόσιας υπηρεσίας όπου γκρινιάζεις για την ταλαιπωρία στον ανάλγητο δημόσιο Ελληνάρα υπάλληλο. Στην καφετέρια όπου μιλάς με ύφος ειδήμονα επί παντός επιστητού, ηδονιζόμενος στην ιδέα ότι όλοι όσοι ακούν την γαιδουροφωνάρα σου, ανακαλύπτουν την απόλυτη αλήθεια. Στον δρόμο όπου οδηγείς απρόσεκτα και νευρικά, αφού αναγκάζεσαι να μοιραστείς μαζί με άλλους Ελληνάρες το οδόστρωμα που θεωρείς ότι δικαιωματικά σου ανήκει. Ήλιος, νησιά, καφέδες και η ζωή κυλούσε όμορφα! Έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, σου πετούσαν ένα κοκκαλάκι για να γλύφεις, τους διατηρούσες άκριτα στην εξουσία κι όλα ήταν καλά. Τώρα που στο πήραν, σε έλουσε κρύος ιδρώτας. Τρελάθηκες, δεν ήθελες να το πιστέψεις, θύμωσες, αγανάκτισες, έφαγες χημικά, ψευτοεπαναστάτησες, έκανες τα μπάνια σου, λούφαξες, έψαξες να βρεις τρόπους ώστε να μην πληρώσεις τα χαράτσια και τώρα στο παρά πέντε επανέρχεσαι οργισμένος. Τα πράγματα στρίμωξαν και είχες την ευκαιρία να αναλογιστείς τα λάθη σου, αλλά προτίμησες να πιστεύεις μόνο όσα σε βολεύουν (βλέπε ‘λεφτά υπάρχουν’). Εσύ που κατάντησες λέξεις όπως φιλότιμο, συνείδηση, ευθύνη, απλά λήμματα στο λεξικό... θεωρείς τώρα ότι γνωρίζεις σε βάθος έννοιες και διαδικασίες όπως χρεοκοπία, τοκοχρεολύσια, επαναδιαπραγμάτευση. Είσαι ημιμαθής κι επικίνδυνος, καπέλωσες το μέλλον μου, το μέλλον των παιδιών σου, των εγγονών σου. Κατέβαινες στον δρόμο για να ζητωκραυγάσεις τον Ανδρέα, τον Κωνσταντίνο, τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, ενώ τώρα διαδηλώνεις (με ραντεβού πάντα) εναντίον του μνημονίου. Μην αλλάζεις τώρα την συνταγή της ‘επιτυχίας’ σου, με την ελπίδα ότι θα εξιλεωθείς. Δε θα σε συγχωρήσω ΠΟΤΕ! Συνέχισε λοιπόν, να γλείφεις όπου έφτυνες και να φτύνεις όπου έγλειφες.

Μιλούσαν οι πολιτικοί, έταζαν τα πάντα όλα, τους ψήφιζες... δεν πίστευα λέξη. Μιλούσαν οι δημοσιογράφοι, έπαιζαν παιγνίδια στην πλάτη σου, παπαγάλιζες τα λεγόμενα τους... δεν πίστευα στα αυτιά μου. Κόντρα σε κάθε λογική, πίστευα στον Έλληνα, που στα ζόρικα θα ξέθαβε τα ιδανικά του. Άργησα να καταλάβω ότι περιτριγυρίζομαι από Ελληνάρες και πλέον, νιώθω ξένος στην χώρα που γεννήθηκα... όχι στην Ελλάδα, αλλά στην Ελλαδάρα!

... Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Ελληνάρα του φραπέ!...